Ας ξεκινήσουμε...

Αποφάσισα να blogάρω λοιπόν...

Γιατί όμως...; Ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά... Και ούτε ξέρω πόσο θα blogάρω, ούτε ξέρω αν έπρεπε να το κάνω, αν θα το μάθει ποτέ κανείς, αν θα διαβάσει ποτέ κάποιος αυτά που γράφω. Δεν με ενδιαφέρει...

Φίλες υπάρχουν, και πολύ καλές μάλιστα.Με τις οποίες μοιράζομαι τα περισσότερα για τη ζωή μου (και να μη θέλω, καταλαβαίνουν τα πάντα από μόνες τους...)
Μικρή κράταγα ημερολόγιο (που να βρίσκεται άραγε; και που να είναι το κλειδί;!). Τώρα πολλές φορές απαρνιέμαι την hi-tech επικοινωνία και αποφασίζω να γράψω τις σκέψεις μου σε χαρτί, με μολύβι...αλλά κάπου στη μέση τα παρατάω. Βαριέμαι...ω ναι!

Νιώθω όμως ότι το κεφάλι μου θα σκάσει! Θέλω να αφήνω κάπου αυτά που σκέφτομαι και νιώθω, γιατί φοβάμαι τη στιγμή που θα εκραγώ. Προληπτικά μέτρα ίσως. Γιατί αν εκραγώ λυπάμαι τον άνθρωπό μου. Την Άντα που τη ζαλίζω καθημερινά με βλακείες μου, την sister με την οποία αρπάζομαι συνεχώς χωρίς λόγο, κάποιον άλλο...

Τι να πω; Ίσως γιατί τελικά το ημερολόγιο μου ταιριάζει, όπως έκανα μικρή ακόμα και στην πιο hi-tech μορφή του. Μα πρέπει να τα πω κάπου... αγαπημένο μου Blog... Ιστορία μιας γατούλας ας είναι...του γάτου μου του πρίγκιπα Bob που με βλέπει να περνάω κάθε ψυχολογική ακμή ή παρακμή... που με παίρνει αγκαλιά όταν κοιμάμαι, που με παρακολουθεί από μακριά όταν μαγειρεύω, που πατάει στα σφουγγαρισμένα κάθε φορά (!!!), που τον ταλαιπωρώ όταν θέλω να του κάνω δίαιτα.

Ο πρίγκιπάς μου...γιατί ξέρω πως αν ήταν το μόνο 3ο πρόσωπο που έγραφε πως νιώθω και τι σκέφτομαι καθημερινά θα περιέγραφε απλά μια Γατοϊστορία για μια κοπέλα που τον αγαπάει τόσο πολύ και χωρίς να μιλάει ξέρει κάθε τι που έχει στο μυαλό της.

Μικρό μου blog... ελπίζω να μη σε κουράσω με τις γατοϊστορίες μου...

Καλή αρχή...