Ώρα για παραλία... προσοχή στην άμμο

Καλοκαίρι είναι...μπανάκια θα κάνουμε...και κάστρα στην άμμο θα χτίσουμε αν θέλουμε.

Τι όμορφα που είναι όταν παίζεις με την άμμο...ναι ξέρω, μεγαλώσαμε και είναι εκνευριστικό να χώνεται η άμμος παντού (μαγιό, σαγιονάρες, μαλλιά, νύχια κτλ) αλλά ας μην γκρινιάζουμε. Ωραία είναι να κάνεις τον μικρό μάστορα...

Και εκεί που χτίζεις κάστρα με την άμμο, σκέφτεσαι και 'επενδύεις' σε αυτά... ό,τι και καλά θα μείνουν εκεί μέχρι αύριο, μεθαύριο κτλ... Ναι καλά...

Χτίζεις...χτίζεις...γεμίζεις το κουβαδάκι σου...ξαναχτίζεις... τσαντίζεσαι αν κάποιος πλησιάσει γιατί μπορεί να πέσει πάνω τους...και ξαναχτίζεις...

Και εκεί που πιστεύεις ότι έχεις τελειώσει το θεάρεστο έργο σου, από τον πολύ ζήλο, παρατηρείς ένα πετραδάκι στη βάση του κάστρου που σου χαλάει το ντεκόρ...

Γκρρρ.... πρέπει να το βγάλεις από εκεί. Σε εκνευρίζει. Γιατί να το αφήσεις;;; Θα σε τρώει και δεν θα σου αρέσει μετά... βλακεία δεν είναι;

Οπότε πας να αφαιρέσεις το πετραδάκι... και γκρεμίζεται όλο το κάστρο!

Ε όχι...κ το χειρότερο; Έρχονται και σου λένε: εσύ φταις... γιατί πήγες να βγάλεις το πετραδάκι; Ας το άφηνες. Ναι αλλά εσένα δεν θα σου άρεσε! Ήθελες να 'ξηγηθείς' και να το κάνεις ακόμα πιο όμορφο...

Δεν φταις και είσαι σίγουρη γι αυτό. Φταις που τράβηξες την πέτρα κ έπεσε αλλά η θέλησή σου ήταν να είναι όμορφο,να μην νιώθεις καμία ανασφάλεια ότι έφτιαξες κάτι που δεν είναι ωραίο... Τουλάχιστον ξέρεις ότι τώρα δεν συμβιβάζεσαι...όχι από ξεροκεφαλιά...αλλά από θέληση. Απλά την επόμενη φορά ή δεν θα πέσει καθόλου ή θα πέσει και θα γυρίσεις να τους πεις: τι κοιτάτε;;; Ναι, προσπάθησα να το κάνω καλύτερο και δεν....

Τι ωραίο καλοκαίρι... τσάμπα τα κάστρα.

Απλά τα πράγματα...

Απλά. Και αποτελεσματικά...

Οι περισσότερες ευτυχισμένες στιγμές κρύβονται σε απλά πράγματα.

Μια όμορφη βραδιά στο μπαλκόνι με ένα αναμμένο κερί, ένα πρόσωπο που αγαπάς και ένα κοινό αστείο που θα σας κάνει να γελάσετε μαζί.

Μια βόλτα στο κοντινό πάρκο ή δίπλα στη θάλασσα τρώγοντας παγωτό...ακόμα και αν σκέφτεσαι καθημερινά προβλήματα.

Να είσαι προβληματισμένος με κάτι και μια αγκαλιά να σε κάνει να το ξεχάσεις...έστω και λίγα δευτερόλεπτα.

Να κλείνεις το κινητό και να αφήνεσαι τελείως στον εαυτό σου χωρίς να ανησυχείς για τίποτα.

Να αισθάνεσαι μόνος/η και να παίρνεις κάποιον δικό σου άνθρωπο τηλέφωνο γιατί απλά θες κάποιον να ακούσεις. Χωρίς λόγο.

Μια καληνύχτα ή καλημέρα με ένα χαμόγελο γιατί ξέρει κάποιος ότι θες να την ακούσεις.

Μικρές αφορμές για να σε κάνουν να χαμογελάς... Αισιοδοξία δεν είναι, ούτε απαισιοδοξία. Ρεαλισμός λέγεται.

Η θεωρία του γυμναστή μου...

Για σωστά αποτελέσματα.

Ναι οκ! Είμαι fitness freak και μου αρέσει να ασχολούμαι με ό,τι έχει να κάνει με αθλήματα, σωστή διατροφή. Δεν σημαίνει ότι τα εφαρμόζω, αλλά είναι ωραίο να έχεις τη γνώση. Τουλάχιστον.

Μπορείς να κόψεις τους υδατάνθρακες για να αναγκάσεις τον οργανισμό να πάρει την ενέργεια από τους λιπώδεις ιστούς σου. Όχι για πολύ όμως. Γιατί η έλλειψη υδατανθράκων σταδιακά σε οδηγεί σε απώλεια ψυχικής ενέργειας, δεν έχεις διάθεση, μπορεί να κουράζεσαι εύκολα κτλ κτλ...
Ίσως όμως έχεις άμεσα αποτελέσματα...

Χμμμ... πόσο μας αρέσουν τα δημητριακά; το ωραίο ψωμί; τα μακαρόνια (μιαμμμμμμ); Πολύ! Πάρα πολύ!
Και ας ξέρουμε ότι μας χαλάνε λίγο.

Θέλει κόπο...θέλει τρόπο...θέλει αντοχή...θέλει κουράγιο... ελπίζοντας ότι θα έρθει η ανταμοιβή.

Και κυρίως, θέλει δύναμη και θέληση πριν αρχίσεις μια τέτοια δίαιτα. Το 'από Δευτέρα' δεν μετράει!
Και το ερώτημα είναι. Πόσο θα αντέξεις;
Θα επιστρέψεις; Θα περιμένεις να δεις κάποια θετικά σημάδια και μετά θα χαμογελάσεις και θα συνεχίσεις;

Θα δείξει...ο τολμών νικά λένε! Ή τρώει τα μούτρα του.

Θέλει υπομονή και δύναμη...

Τα έχω γατούλη μου αλλά.................

Πεφταστέρια...

Του πρίγκιπά μου (του γατούλη μου για να μην ξεχνιόμαστε...) του αρέσει να κάθεται στο μπαλκόνι και να κοιτάει με τις ώρες το δρόμο...τις 'γατοπιτσιρίκες' που αλητεύουν...πολλές φορές κοιτάει και τον ουρανό.

Και αναρωτιέμαι...τι ψάχνει; Μήπως να πέσει κανένα αστέρι; Λοιπόν...και γι' αυτό του έχω μια απάντηση: αγαπημένο μου γατάκι, μην κοιτάς ψηλά! Όσο κοιτάς δεν θα πέσει κανένα αστέρι...(αν αυτό ψάχνεις). Εξακριβωμένο. Τελεία.

Γιατί αγαπημένο μου γατάκι...αν τα αστέρια που πέφτουν είχαν γένος, θα ήταν σίγουρα αρσενικά!

Και δικαιολογούμαι:
Αφενός...
Μπορεί εκεί που δεν το περιμένεις να περάσει από την άκρη του ματιού σου ένα αστέρι που πέφτει...
και να πρέπει εσύ μέσα στην καλή χαρά να κάνεις μια ευχή για να προλάβεις!
Εντελώς ξαφνικά (αξάφνου που λέει και μια φίλη μου...:P) γίνεται κάτι όμορφο...και επειδή είμαστε ρομαντικές πρέπει να βρεις την πιο ποθητή ευχή σου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Να χαλαρώσεις και να ευχηθείς...

Και στο τέλος...είναι τόσες οι ευχές που βομβαρδίζουν το μυαλό σου που μπλοκάρεις και δεν κάνεις καμία... χαχα (όχι! η ευχή 'να πραγματοποιηθούν όλες μου οι ευχές' δεν πιάνει - το σύμπαν θέλει κάτι πιο συγκεκριμένο)

Αλλά τέλοσπάντων...έγινε κάτι όμορφο εκεί που δεν το περιμένεις...καθόλου κακό.

Αφετέρου...
Όταν κάθεσαι με τις ώρες (σαν ηλίθια ρομαντική...) και περιμένεις να πέσει ένα αστέρι για να πεις μια ευχή που σκέφτεσαι ώρες, μπορεί και μέρες, δεν πέφτει κανένα. Ντόινγκ!!! Εξακριβωμένο.
Τσέκαρε βέβαια μήπως έχει συννεφιά...γιατί τότε δεν είσαι ηλίθια ρομαντική, είσαι απλά στραβή!

Γι' αυτό γατούλη μου...και εσύ που είσαι αγοράκι...μην αναρωτιέσαι. Τα ίδια κάνεις. Σταμάτα να κοιτάς τον ουρανό. Καλύτερα να κοιτάς τις 'γατοπιτσιρίκες' στο δρόμο... Απλά έχε standby μία ευχή (1 λέω...μόνο 1) γιατί μπορεί κάποια στιγμή να δεις μια φωτεινή λωρίδα στον ουρανό.
Κάνε την ευχή σου τότε...

----

Το θέμα είναι ποιες στιγμές είναι πιο πολλές και πιο καλές. Οι ξαφνικές; Οι αναμενόμενες; Ή κάτι ενδιάμεσο;;;

Το ενδιάμεσο έχει ψωμί...σε άλλο post (τώρα δεν τρώμε υδατάνθρακες, κάνουμε πρωτεϊνική δίαιτα :P)

Καληνύχτα πρίγκιπά μου...

υγ. Πρίγκιπααα... έλα μέσα επιτέλους! Είπαμε: σταμάτα να κάθεσαι στο μπαλκόνι με τις ώρες...

Τα πιο ωραία πράγματα...

...είναι παράνομα, αμαρτωλά ή παχαίνουν.

Μας αρέσει να περνάμε καλά. Είναι δεδομένο.
Για παράδειγμα μας αρέσει να τρώμε ένα ωραίο γλυκό. Ένα cupcake ας πούμε... καλά όχι ένα,προτιμώ περισσότερα... (κ τώρα που είπα cupcake να θυμηθώ να βρω μια ωραία συνταγή)

Κ όταν το (τα) τρώμε...έρχεται εκείνο το μικρό fit διαβολάκι που μας λέει: αρκετές ατασθαλίες έκανες τελευταία. Φάε ένα, enough! Όχι περισσότερα. Πρέπει να κόψεις ό,τι σε χαλάει. Γιατί ω ναι...μετά θα σε χαλάσει.

Και εδώ αναρωτιέμαι... αφού σε χαλάει γιατί το συνεχίζεις; Γιατι συνεχίζεις να τρως από ένα 'απαγορευμένο' γλυκό που ξέρεις ότι μετά από λίγο μπορεί να σε ρίξει ψυχολογικά;

Πιστεύω ότι ακόμα και αν το ίδιο 'απαγορευμένο' γλυκό είχε μια ταμπέλα με τις όποιες 'συνέπειες' πάνω του, πάλι θα το έτρωγα.

Δεν είναι θέμα βίτσιου... είναι γιατί ελπίζεις ότι ακόμα και αν τώρα πικραθείς, μπορεί στο μέλλον το γλυκό αυτό να γίνει μια ωραία εμπειρία. Τότε δεν θα μετανιώνεις που δεν το πέταξες στο καλάθι των αχρήστων (ρίχνοντας και απορρυπαντικό από πάνω για να μην διαννοηθείς να το φας...σαν μια άλλη Μιράντα από το Sex & The City).

Τελικά μας αρέσουν τα 'απαγορευμένα' ακόμα και αν μας χαλάνε;;; Αν ακούμε την καρδιά και όχι τη λογική γιατί να μας πειράξουν τα 'λίγα κιλάκια' παραπάνω...Μπορεί να είναι έτσι. Μπορεί τελικά να πρέπει να κόψεις τα απαγορευμένα μια κ έξω...

Και τη σακούλα με τα σκουπίδια να την πετάξεις κατευθείαν στον κάδο στη γωνία. Γιατί ακόμα και με απορρυπαντικό από πάνω, το γλυκό είναι εκεί, ύπουλα κρυμμένο στο καλάθι μέσα στο ντουλάπι και σιγομουρμουράει...

Η ιστορία έχει μέλλον...πολύ!

Ας ξεκινήσουμε...

Αποφάσισα να blogάρω λοιπόν...

Γιατί όμως...; Ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά... Και ούτε ξέρω πόσο θα blogάρω, ούτε ξέρω αν έπρεπε να το κάνω, αν θα το μάθει ποτέ κανείς, αν θα διαβάσει ποτέ κάποιος αυτά που γράφω. Δεν με ενδιαφέρει...

Φίλες υπάρχουν, και πολύ καλές μάλιστα.Με τις οποίες μοιράζομαι τα περισσότερα για τη ζωή μου (και να μη θέλω, καταλαβαίνουν τα πάντα από μόνες τους...)
Μικρή κράταγα ημερολόγιο (που να βρίσκεται άραγε; και που να είναι το κλειδί;!). Τώρα πολλές φορές απαρνιέμαι την hi-tech επικοινωνία και αποφασίζω να γράψω τις σκέψεις μου σε χαρτί, με μολύβι...αλλά κάπου στη μέση τα παρατάω. Βαριέμαι...ω ναι!

Νιώθω όμως ότι το κεφάλι μου θα σκάσει! Θέλω να αφήνω κάπου αυτά που σκέφτομαι και νιώθω, γιατί φοβάμαι τη στιγμή που θα εκραγώ. Προληπτικά μέτρα ίσως. Γιατί αν εκραγώ λυπάμαι τον άνθρωπό μου. Την Άντα που τη ζαλίζω καθημερινά με βλακείες μου, την sister με την οποία αρπάζομαι συνεχώς χωρίς λόγο, κάποιον άλλο...

Τι να πω; Ίσως γιατί τελικά το ημερολόγιο μου ταιριάζει, όπως έκανα μικρή ακόμα και στην πιο hi-tech μορφή του. Μα πρέπει να τα πω κάπου... αγαπημένο μου Blog... Ιστορία μιας γατούλας ας είναι...του γάτου μου του πρίγκιπα Bob που με βλέπει να περνάω κάθε ψυχολογική ακμή ή παρακμή... που με παίρνει αγκαλιά όταν κοιμάμαι, που με παρακολουθεί από μακριά όταν μαγειρεύω, που πατάει στα σφουγγαρισμένα κάθε φορά (!!!), που τον ταλαιπωρώ όταν θέλω να του κάνω δίαιτα.

Ο πρίγκιπάς μου...γιατί ξέρω πως αν ήταν το μόνο 3ο πρόσωπο που έγραφε πως νιώθω και τι σκέφτομαι καθημερινά θα περιέγραφε απλά μια Γατοϊστορία για μια κοπέλα που τον αγαπάει τόσο πολύ και χωρίς να μιλάει ξέρει κάθε τι που έχει στο μυαλό της.

Μικρό μου blog... ελπίζω να μη σε κουράσω με τις γατοϊστορίες μου...

Καλή αρχή...