Τα πιο ωραία πράγματα...

...είναι παράνομα, αμαρτωλά ή παχαίνουν.

Μας αρέσει να περνάμε καλά. Είναι δεδομένο.
Για παράδειγμα μας αρέσει να τρώμε ένα ωραίο γλυκό. Ένα cupcake ας πούμε... καλά όχι ένα,προτιμώ περισσότερα... (κ τώρα που είπα cupcake να θυμηθώ να βρω μια ωραία συνταγή)

Κ όταν το (τα) τρώμε...έρχεται εκείνο το μικρό fit διαβολάκι που μας λέει: αρκετές ατασθαλίες έκανες τελευταία. Φάε ένα, enough! Όχι περισσότερα. Πρέπει να κόψεις ό,τι σε χαλάει. Γιατί ω ναι...μετά θα σε χαλάσει.

Και εδώ αναρωτιέμαι... αφού σε χαλάει γιατί το συνεχίζεις; Γιατι συνεχίζεις να τρως από ένα 'απαγορευμένο' γλυκό που ξέρεις ότι μετά από λίγο μπορεί να σε ρίξει ψυχολογικά;

Πιστεύω ότι ακόμα και αν το ίδιο 'απαγορευμένο' γλυκό είχε μια ταμπέλα με τις όποιες 'συνέπειες' πάνω του, πάλι θα το έτρωγα.

Δεν είναι θέμα βίτσιου... είναι γιατί ελπίζεις ότι ακόμα και αν τώρα πικραθείς, μπορεί στο μέλλον το γλυκό αυτό να γίνει μια ωραία εμπειρία. Τότε δεν θα μετανιώνεις που δεν το πέταξες στο καλάθι των αχρήστων (ρίχνοντας και απορρυπαντικό από πάνω για να μην διαννοηθείς να το φας...σαν μια άλλη Μιράντα από το Sex & The City).

Τελικά μας αρέσουν τα 'απαγορευμένα' ακόμα και αν μας χαλάνε;;; Αν ακούμε την καρδιά και όχι τη λογική γιατί να μας πειράξουν τα 'λίγα κιλάκια' παραπάνω...Μπορεί να είναι έτσι. Μπορεί τελικά να πρέπει να κόψεις τα απαγορευμένα μια κ έξω...

Και τη σακούλα με τα σκουπίδια να την πετάξεις κατευθείαν στον κάδο στη γωνία. Γιατί ακόμα και με απορρυπαντικό από πάνω, το γλυκό είναι εκεί, ύπουλα κρυμμένο στο καλάθι μέσα στο ντουλάπι και σιγομουρμουράει...

Η ιστορία έχει μέλλον...πολύ!